Met ontroering namen wij kennis van het overlijden van Peter Nissen, emeritus hoogleraar oecumenica aan de Radboud Universiteit. Peters hele loopbaan is getekend door de oecumene, en ook zijn betekenis voor de Katholieke Vereniging voor Oecumene en haar voorlopers is groot geweest.
Vanaf midden jaren tachtig was Peter lid van het bestuur van Aktie en Ontmoeting Oosterse Kerken, een van de voorlopers van de KVO. In 1988 promoveerde hij op de polemiek tussen katholieken en dopersen. In vervolg hierop was hij van 1998 tot 2003 betrokken bij de internationale oecumenische dialoog met de doopsgezinden, die leidde tot het rapport Samengeroepen om vredestichters te zijn. Nog in 2020 gaf de Katholieke Vereniging voor Oecumene dit rapport in boekvorm uit; de vertaling werd door Peter gecorrigeerd. Bijzonder was de vriendschap van Peter met ds. Nico van den Akker, oud-penningmeester van de Sint-Willibrordvereniging. Samen met Nico schreef Peter Wegen en Dwarswegen (1999), een oecumenische kerkgeschiedenis die aan verschillende opleidingen werd gebruikt en meermaals werd herdrukt.
Vanwege zijn kennis van en betekenis voor de oecumene heeft de KVO Peter eind jaren negentig benaderd voor het voorzitterschap. Dat struikelde al voordat de voordracht kon worden gedaan, omdat de bisschoppen hier niet mee zouden instemmen. Peter bracht dat zelf naar buiten. Het was pijnlijk voor hem én voor de Katholieke Vereniging voor Oecumene. Zijn betrokkenheid bij de oecumene en bij de KVO werden er niet minder door. Toen Peter predikant binnen de Remonstrantse Broederschap werd, werd hij gevraagd voorzitter van de beraadgroep ‘Geloof en kerkelijke gemeenschap’ van de Raad van Kerken te worden. Hij is het na zijn terugkeer naar de Rooms-Katholieke Kerk tot aan zijn overlijden op 6 februari 2026 gebleven.
In 2025 schreef Peter op verzoek van de KVO een bijzonder geslaagd boekje ter gelegenheid van het 1700-jarig jubileum van het Concilie van Nicea: Zeventien eeuwen Concilie van Nicea. Samen beraden, samen geloven, samen vieren, bedoeld als handleiding voor gesprekken in parochies en kerkelijke gemeentes. Peter wilde hiervoor geen beloning, maar na enig aandringen wilde hij wel een bioscoopbon accepteren; hij wilde wat vaker met zijn vrouw Joyce naar de film.
Peter was een rusteloze, geïnspireerde en inspirerende zoeker die gedurende zijn hele leven een grote interesse en betrokkenheid heeft getoond bij oecumenische vragen. Hij was daarin heel breed georiënteerd en erudiet. Aan zijn zoektocht is nu een einde gekomen. Moge hij rust vinden bij de God in wiens dienst hij heeft geleefd. Gedenken wij hem en zijn vrouw en kinderen in onze gebeden.
Tekst: Geert van Dartel en Marcel Sarot