Katholieke Vereniging voor Oecumene

De Katholieke Vereniging voor Oecumene is een servicebureau voor de oecumene. Zij werkt vanuit de traditie van de Katholieke Kerk. De documenten van het Tweede Vaticaans Concilie (1962-65) en het Oecumenisch Directorium (1993) zijn daarvoor richtinggevend. De vereniging heeft ook de Charta Oecumenica (2001) als beleidsbepalend document voor de oecumenische samenwerking aanvaard.

Achtergrond

De Katholieke Vereniging voor Oecumene ontstond op 1 januari 2001 uit een fusie van de Sint Willibrord
Vereniging (SWV) en Aktie en Ontmoeting Oosterse Kerken (AOK).

De Sint Willibrord Vereniging ontstond in 1948, toen de Wereldraad van Kerken werd opgericht in Amsterdam. De SWV was een voortzetting van de Apologetische Vereniging St. Petrus Canisius (opgericht in 1904). Het doel van de Sint Willibrord Vereniging was destijds kerstening en hereniging. Kerstening van humanisten, die het christendom als uitgangspunt van levensbeschouwing afwezen, en atheïsten. Bij hereniging ging het om het gesprek en de toenadering ten opzichte van de Reformatie op basis van
de ene belijdenis van God: Vader, Zoon en Heilige Geest. Bij het vijftigjarig bestaan van de SWV verscheen een boek over de geschiedenis van de vereniging: Jan Jacobs, Nieuwe visies op een oud visioen: een portret van de Sint Willibrord Vereniging. Tilburg 1998. Dit kan voor € 7,- worden besteld (exclusief verzendkosten) via het secretariaat.

Aktie en Ontmoeting Oosterse Kerken heeft een al even lange geschiedenis. De organisatie kwam voort uit het in 1927 opgerichte Apostolaat der Hereeniging. Het AOK werkte al die tijd aan eenheid met de orthodoxe kerken van het oosten. Het gaf bekendheid aan het oosters christendom door de Byzantijnse liturgie, die oosterse katholieken delen met orthodoxen, te vieren in katholieke parochies en door lezingen te houden en cursussen te geven. Ook bood het steun aan projecten van oosterse kerken in Oost-Europa, het Midden-Oosten en India.